Karawana z Varisii dotarła wreszcie na daleką północ – do Korony Świata. Całkiem niedawno wydano trzecią (z sześciu) część dużej kampanii 'Jade Regent' o tytule 'The Hungry Storm'.

Opis produktu:

'Podróżnicy dotarli do, jak dotąd, najbardziej niebezpiecznej części wyprawy – mroźnych pustkowi na krańcach świata Golarion. Nieprzyjazne warunki klimatyczne to jedno, ale zapach ciepłej krwi rozbudziły tutejszych drapieżników, m.in lodowe trolle a może nawet legendarną Samotną Damę. Zimne wzgórza nękane są przez nadnaturalne wichury, których natężenie rośnie wraz z zapuszczaniem się w głąb krainy. Podróżnicy muszą powstrzymać inicjatora tych zamieci, jeżeli chcą przekroczyć Ścianę Niebios i dalej kroczyć ku kontynentowi Tian Xia.'

Amerykańska telewizja Spike TV co roku wręcza nagrody Scream najlepszym filmom z gatunku s-f, fantasy i horror. Wyróżnienie dla Ultimate Villain powiązane było z tematem głównym imprezy, czyli czarnymi charakterami.

Największym Złoczyńcą został nasz dobry znajomy, Darth Vader. Jakby nie patrzeć, ten ex-Jedi ma na swoim koncie całkiem pokaźną liczbę "wykroczeń", zaś charakterystyczny kostium, głos oraz duszenie za gardło przeszły już do historii kinematografii.

Co ciekawe, kategorię zapowiadała piękna Kate Beckinsale, ale nagrodę w czarne łapska Vadera wsadził George Lucas. Nie obyło się przy tym bez docinania sobie – a to o słabym wzroku, jak też o zmianach w Sadze, które pojawiły się przy okazji The Complete Saga. Na koniec Lucas zachęcił fanów SW, aby wybrali się na wersję 3D Mrocznego Widma, która na polskich ekranach pojawi się w lutym przyszłego roku.

Zdziwieni zwycięstwem Vadera?

Dziś ukazało się uaktualnienie do Monster Manual 3, przeznaczone dla nag i oni.

Poza standardowym podmienieniem mechanicznych tabelek na nowe, pojawiło się także tło fabularne wspomnianych gatunków potworów. Nagi, które pewnie niektórzy lepiej kojarzą z mroźnego dodatku do Warcrafta III, to istoty o ciałach węży i ludzkich twarzach, zamieszkujące zapomniane i opuszczone świątynie. Ich zadaniem jest strzec wejścia do świętych murów i wywiązują się z tego zadania co do joty.

Oni to potwory w jak najpełniejszym tego słowa znaczeniu – są okrutne, bezlitosne złe i wyzute z człowieczeństwa. Inne istoty postrzegają w najlepszym razie za narzędzia, w najgorszym za pożywienie. Myślą o sobie jak o władcach, zaś zadaniem innych jest spełnianie ich wszelkich zachcianek. Nie myślcie jednak, że wystarczy im ślepe posłuszeństwa – chcą władzy tak nad ciałem, jak i duchem. Dzięki temu mogą jeszcze lepiej wypaczać dobro, bo dla oni zło nie jest tylko naturą, ale także rozrywką.

Trzeba pamiętać, że dzisiejsze zmiany są skorelowane z wcześniejszymi poprawkami do Podręcznika Mistrza Podziemi.

• Poprawki dla nag (PDF)
• Poprawki dla oni (PDF)

Pojawił się już nieco zmieniony zwiastun horroru 11-11-11 twórcy trzech części Piły. Tym razem bez przekleństw, które zastąpiło słowo "doomed".

Film korzysta z pomysłu zbliżającego się końca świata. Pewne podania twierdzą, że istnieje dokładnie 11 bram do Nieba. 11 listopada tego roku ma nastąpić otwarcie ostatniej z nich. Chociaż przejście będzie dostępne przez niecałą godzinę, to czas ten wystarczy, by do naszego świata przeniknęła potężna moc.

Plik wideo nie jest już dostępny.

W tym czasie amerykański pisarz Joseph Core wyjeżdża do Barcelony,. Nie tylko chce uciec od wspomnień o zmarłej żonie, ale także pogodzić się z bratem i umierającym ojcem. Czeka go wiele dziwnych wydarzeń, które w jakiś sposób są powiązane z tytułową liczbą "11".

Wszyscy fani gier planszowych i przygód wykreowanej przez R.A Salvatore na kartach jego książek postaci Drizzta Do'Urdena mogą się cieszyć już z premiery The Legend of Drizzt Board Game.

Październik zdecydowanie należy do urodzonego w Menzoberranzan drowa. Wpierw była to premiera drugiej części cyklu Neverwinter, zaś teraz nadchodzi od dawna zapowiadana premiera gry planszowej.

Kanadyjska aktorka Laura Vandervoort jest kolejną osobą, która dała się namówić do pozowania dla walczącej o prawa zwierząt PETY.

PETA to organizacja, która zajmuje się ochroną praw zwierząt. Znana jest z namawiania aktorek do tego, by w ramach protestu... zdejmowały ubranie. W końcu lepiej nie mieć nic na sobie niż nosić futra ze zwierząt.

Tym razem do współpracy zaproszono Laurę Vandervoort, którą widzowie doskonale mogą pamiętać z roli Cary Kent w Smallville czy też jako córkę okrutnej Anny – dowódcy obcych z odświeżonego serialu V.

Na zdjęciach Laura ma pomalowaną skórę niczym ta, którą noszą egzotyczne zwierzęta wykorzystywane do produkcji ubrań. Hasło promocyjne, "Whose Skin Are You in? Leave Wildlife out of Your Wardrobe" nie pozostawia żadnych wątpliwości w kwestii celów, jakie postawiła przed sobą PETA.

Moda na edycje kolekcjonerskie nie przemija, jakkolwiek by się zwały, więc nie powinien dziwić fakt, że również niezapomniana seria Final Fantasy i jej XII-2 odsłona oferuje podobny produkt, lecz w dwóch wersjach! Typowej kolekcjonerskiej oraz krystalicznej.

Zwykła wersja kolekcjonerska zawiera:

• CD z ścieżkami dźwiękowymi wybranymi przez samych kompozytorów,
• książkę z artworkami oraz innymi obrazami związanymi z tytułem,
• 6 pocztówek z wysokiej jakości zdjęciami głównych postaci,
• plakat stereogramowy (3D) Lightning.

Kiedy oglądałem pilotażowy odcinek „Dragon Age: Redemption”, daleki byłem od okrzyku zachwytu i obserwowałem pląsy Felicii Day z chłodną obojętnością. Najwidoczniej za dużo oczekiwałem od tego pomysłu, a podły zapaszek budżetowego serialu z lat 90’ (ze wszystkimi jego wadami oraz zaletami), zadziałał niczym sole trzeźwiące, które wyrwały mnie z błogich sennych fantazji i przywróciły do łona bezkompromisowej rzeczywistości.

Jasne, ciężko było coś zarzucić dobrej grze aktorskiej i niezgorszej intrydze, która ma spory potencjał. Jednakowoż tani montaż, plastikowe uzbrojenie, nieciekawa charakteryzacja (w szczególności Saarebasa), cyfrowa krew i dość dyskusyjna chorografia walk, skutecznie psuły dobre wrażenie – diabeł zawsze tkwi w szczegółach. Całość uderzała w komiczne tony, jakby kręcono produkcję z przymrużeniem oka, a nie poważny tytuł, z którego wylewa się mroczny klimat świata Thedas. Konkurencja radzi sobie pod tym względem zdecydowanie lepiej, a brakuje jej wsparcia potentatów branży elektronicznej rozrywki i dojść do hollywoodzkich gwiazd.

Szczęśliwie, drugi odcinek jest zdecydowanie lepszy i oglądałem go z pewną nutką przyjemności.

Przyznam otwarcie, że mam problem z jednoznaczną oceną poczynań firmy Eidos, związanych z polityką wydawania rozszerzeń do niekwestionowanego hitu, jakim jest „Deus Ex: Bunt Ludzkości”. Z jednej strony, „Brakujące Ogniowo” zapowiada się znakomicie na zwiastunach i prezentacjach fragmentów prosto z rozgrywki, więc ciężko obok niego przejść obojętnie. W końcu mamy tutaj ponad sześć godzin dodatkowej gry, nieskrępowaną wolność wyborów i eksploracji (jak na DLC, to wyczyn godny wspomnienia), możliwość ponownego rozdysponowania punktów Praxis, nowego bossa (walka z nim ma być ulepszona – nie trzeba go nawet pokonywać, fani skradania mogą go sprytnie ominąć), klimatyczną scenerię, świeżych bohaterów oraz frapującą intrygę. Chłopcy z Montrealu strasznie nas rozpieszczają.

Niestety, jest również druga strona medalu. Ciężko ukryć fakt, iż mamy tutaj do czynienia z wykastrowanym fragmentem rozgrywki, który powinien znaleźć się w podstawowej wersji gry, a nie grać rolę dodatku. Pal licho, gdybyśmy zostali zmuszeni zapłacić za niego symboliczną kwotę (powiedzmy zwyczajowe 20 zł), wtedy trudno byłoby kręcić nosem. Okazuje się jednak, iż wszyscy zainteresowani nową przygodą Adama Jensena muszą wyłożyć na stół 14,99 $ (ok. 45 zł), co jest kwotą dość zaporową, bo to praktycznie połowa pieniędzy, jakie wydaliśmy na pudełko z „Buntem Ludzkości”!

Komputerowe gry fabularne nastawione na akcje nigdy nie rozpieszczały nas obfitością w kwestii dialogowej. Konwersacje w tego typu produkcjach są zazwyczaj wypełniaczem pomiędzy likwidowaniem kolejnych tabunów przeciwników a obiciem pyska krnąbrnemu antagoniście. Często smakowitym i intrygującym, to trzeba zaznaczyć, lecz nie sycącym.

Nie można się temu dziwić – takie tytuły mają trzymać w ciągłym napięciu i zmusić nas, abyśmy siedzieli na krawędzi obrotowego krzesełka do końca przygody. Skoro czytelnictwo społeczeństwa spada w zastraszającym tempie, a codzienny „wyścig szczurów” sprawia, że jest ono coraz mnie cierpliwie, to taki stan rzeczy musi odbijać się na ilości linii dialogowych w grach. Bezpieczniej jest postawić na multum efekciarskich sekwencji filmowych niż na ambitną wymianę zdań przekazującą masę uczuć i mądrości. Niestety, ale w dzisiejszych czasach inteligentne i filozoficzne rozmowy znane z „Planescape: Torment” są reliktem przeszłości, który zostałby uznany za wadę. Smutne, lecz prawdziwe.