Sen o Szepczącym Lesie

Sen o Szepczącym Lesie – recenzja książki

Dodał: , · Komentarzy: 0
sen o szepczącym lesie

"Sen o Szepczącym Lesie", albo sto procent opowieści o Polce z Warszawy dla Polek z Warszawy.

Książka "Sen o Szepczącym Lesie" Dagmary Zielant-Woś trafiła na tapet w ramach ofert pozycji do recenzji dla portalu. A se zerknijmy co tam w zanadrzu dla nas mają... No opis taki pół na pół bym powiedział, zobaczymy co z tego wyjdzie. Że niby jakaś Dragomira wyjeżdża z Warszawy w Bieszczady a tam świat słowiańskich bogów i ludowości, czyżby jakiś (nie?)wydarzony pastisz romantyzmu?

Początek to mnie po prostu zmiata z planszy. Oto nasza protagonistka i jej piekło. Mieszka w Warszawie, skończyła prawo. Pracuje po szesnaście godzin w kancelarii prawniczej ojca, aż sobie zemdlała, rypła banią o chodnik i zrobiła sobie wstrząśnienie mózgu. Urlopu nie weźmie, bo się szef (czyli tatuś) wkurzy. W statki, rzucając pozycję L4 w pierwszej rundzie, nie zagra – bo się szef (czyli tatuś) wkurzy. Wróciła do najmowanego mieszkania – najem nie był jednak przymusem, a buntem przeciwko ojcu, który chciał jej większe i droższe lokum sprawić, ale ona się postawiła! No i w nie-do-końca-własnych czterech kątach zadzwoniła do babci, a potem do niej pojechała. Ta ją przekonała do wzięcia zwolnienia lekarskiego z powodu wypalenia zawodowego. Jego uzyskanie to nie problem, bo jej babcia utrzymuje kontakt z matką koleżanki naszej bohaterki. Psiapsiółka z dzieciństwa tymczasem po latach została psychiatrą i wystawi przecież taki kwit dla psiapsióły z dawnych lat od ręki. Dlaczego taka kumulacji Polki (Odmiany Warszawskiej; łac. Polka Urbana Varsoviensis) została nagromadzona na przestrzeni ledwo sześciu stron? Czy nasz redaktor wytrzyma?

Wampirzyca w mundurku
Wampirzyca w mundurku

Nigdy nie byłem dobry z matematyki. Niemniej, opracowałem własny wzór w dziedzinie królowej nauk! Podzielę się nim z wami: (słodka anime-dziewczyna+słodka anime-dziewczyna)*ich relacje=kawaii do sześcianu. Dlatego lubię w gruncie rzeczy gatunek yuri, w którym "Wampirzyca w mundurku" postanowiła się pobawić. Z marszu przyjrzyjmy się zbiorczo tej całej już wydanej w Polsce trylogii.

Zacznijmy jednak od końca tej historii, to jest rysowanego posłowia do trzeciego tomu, bo jest ono ważne dla zrozumienia pewnych momentów oraz tempa narracji. Utwór planowany był na siedem tomów. Okazało się jednak, że już pierwszy z nich nie osiągnął oczekiwanego przez japońskie wydawnictwo wyniku sprzedażowego w ciągu tygodnia od premiery. W rezultacie, autorce dano możliwość zamknięcia całości w dwóch kolejnych tomach – to jest o cztery mniej, niż planowano. Spróbowała oszukać system, robiąc je bardzo obszernymi, ale naturalnie to nie wyszło – faktycznie, grubość tomu drugiego i trzeciego jest widoczna gołym okiem. Stąd też fabuła została skrócona, ale zakończona. Tak więc otrzymaliśmy historię z początkiem i końcem, ale też z pominięciem bądź przyśpieszeniem wielu wątków.

Plunderer

Plunderer – recenzja mangi (cały cykl)

Dodał: , · Komentarzy: 0
Plunderer

Nie sposób recenzować tę mangę tom za tomem. Fabuła przywodzi bowiem na myśl raczej szalony strumień rozgorączkowanej świadomości, a nieodmienna pozostaje tylko kreska na nad wyraz wysokim poziomie artystycznym.

Pierwsze tomy zostawiały mnie ze znakiem zapytania: czy jest coś, co przegapiłem bądź mnie ominęło? Jakiś tom typu część druga części pierwszej, nieoznaczony na okładce, nigdy nie wydany? Inna seria? Niejasności bowiem mnogo, a wszystko idzie prędko. Tonacje tymczasem skaczą, że nie wiesz, czy rozgrywa się dramat i poszukiwania, czy komedia. Etap kompletowania drużyny i zawiązywania podstawowych wątków jest, prawdę mówiąc, momentami trudny.

Potem, kiedy zaczyna się właściwy tor akcji, jest już nawet więcej niż dobrze. Ma się poczucie, że zanosi się na coś naprawdę ambitniejszego i mrocznego. Niestety, ten ping-pong tonu utworu skręca ostatecznie w sposób nieznośny ku byciu ultra-shounenem, shounenem o sile przyjaźni, wyprostowywaniu wszystkiego i efektownym naparzaniu się.

Rytuał krwi

Evi'Deth T.1 Rytuał krwi – recenzja książki

Dodał: , · Komentarzy: 0
rytuał krwi

Fantasy ma to do siebie, że lubi wyglądać jakby pisane było z gotowego skryptu z listą rzeczy do odhaczenia. Miejsca, rasy, moce magiczne, proroctwa o wybrańcach i końcu świata… Znalezienie tych motywów w gatunku nie stanowi problemu, choć nie oznacza to też, żeby było w tym coś złego. W rękach odpowiedniego autora, sprawdzone motywy i koncepcje z dodatkiem czegoś od siebie mogą stworzyć naprawdę interesującą mieszankę. A dziś z tą myślą podzielę się z wami moimi przemyśleniami nad pierwszą częścią trylogii przygód Evi'Deth o podtytule "Rytuał krwi".

Oko cyklonu

Oko cyklonu – recenzja książki

Dodał: , · Komentarzy: 0
oko cyklonu

Paweł Famus to w moim przekonaniu pisarz o dość charakterystycznym sposobie tworzenia światów i prowadzenia narracji. Jego dzieła nie należą do tych, które potrafią zmienić czyjeś życie, nie zmienia to jednak faktu, że potrafią porwać w szczególny sposób i zostawić czytelnika z kilkoma ciekawymi przemyśleniami. Początek "Progresu Wstecznego" pozostawił u mnie takie właśnie wrażenie, a teraz pora, żebym wyłożył kilka rzeczy, które wyciągnąłem z lektury drugiej części tej serii, czyli "W oku cyklonu".

II wojna światowa trwa nadal. Zajęcie Moskwy i zwycięstwa w walkach z aliantami zachodnimi poważnie zmieniły obraz sytuacji, ale wciąż jest za wcześnie na odtrąbienie zwycięstwa. Sowieci, mimo ogromnych porażek i strat nadal nie złożyli broni, a wkroczenie Stanów Zjednoczonych oznacza, że porażka państw Osi będzie na dłuższą metę nieunikniona.

O mrówkach i dinozaurach
o mrówkach i dinozaurach

Tworzenie historii alternatywnych zwykle oznacza wkraczanie na terytorium sci-fi, czasem fantastyki. Wskutek zmiany bądź dodania pewnych elementów powstaje zupełnie nowa linia czasu, a nawet cała cywilizacja. Zazwyczaj takie rozważania dotyczą ludzi, ale nie zawsze tak jest. Czasem można wziąć pod lupę pozornie niedorzeczny, lecz niepozbawiony logiki koncept, jednocześnie wykluczając z niego czynnik ludzki. Na dowód tego chcę wam opowiedzieć o mojej ostatniej lekturze – "O mrówkach i dinozaurach", której autorem jest Cixin Liu.

Cywilizacja ludzka, przy wszystkich swych dokonaniach i okazałości, istnieje przez raptem ułamek sekundy całej historii, jaką może poszczycić się Ziemia. A co, gdybym wam powiedział, że w pradawnych czasach istniała cywilizacja równie wspaniała, jeśli nie okazalsza?

Zemścior

Zemścior – recenzja książki

Dodał: , · Komentarzy: 0
zemścior

Jako gatunek, urban fantasy oferuje twórcy tyle możliwości, co zagrożeń. Na jego gruncie da się wykreować ciekawy świat, który przed czytelnikami będzie odkrywać kolejne swoje tajemnice pełne niuansów i magii. Jednak z drugiej strony łatwo wpaść w pułapkę dziur i niespójności fabuły, które pogrzebią nawet najlepszy pomysł na opowieść i uniemożliwią odbiorcy wsiąknąć w historię. Paweł Famus w swoim "Szczyńsciorzu" zademonstrował już, że potrafi podołać stawianym przez konwencję wyzwaniom, a nawest stworzyć coś ponad tylko warsztatową poprawność. Teraz nadeszła runda druga tych zmagań, której imię brzmi "Zemścior". Jak wyszło tym razem?

Inne

Zmarł John Flanagan

Dodał: , · Komentarzy: 0
zmarł john flanagan

Śmierć zawsze jest trudnym tematem rozmów, ale jest też czymś, o czym trzeba powiadomić innych. Zwłaszcza dotyczy to tych, którzy swym życiem i twórczością odcisnęli swe piętno na życiu wielu ludzi. Z tego właśnie powodu z żalem przychodzi mi przekazać wieść o śmierci Johna Flanagana w dniu 7 kwietnia 2026 roku.

Podniebna krucjata
podniebna krucjata

Fantastyka jest czymś, co z założenia kryje w sobie sporo powagi. Nie zrozumcie mnie źle, dodanie wątków humorystycznych do opowieści spod tego sztandaru nie jest ani niczym nowym ani dziwnym. Wręcz przeciwnie, bez problemu wymienię sporo takich opowieści, przy których wręcz rżałem ze śmiechu. Ale (tak dla przykładu) z historii o tym, jak jakiś nekromanta najeżdża spokojne królestwo i zmienia jego mieszkańców w zombie ciężko jest zrobić coś, co u swej podstawy jest komedią. W tej kwestii wydaje mi się, że sci-fi oferuje znacznie większe pole manewru. Fundament naukowy (bądź pseudonaukowy) jest bardziej elastyczny, tym bardziej że trudno w takim wariancie o moce, które z samej swej natury są złe. Dlatego to raczej pozycje z tej kategorii przychodzą mi na myśl, gdy w jakiś niezwykłych klimatach mam ochotę się przede wszystkim pośmiać. W związku z tym, przychodzę do was z pozycją, która moim zdaniem naprawdę dobrze podchodzi pod tę kategorię, czyli z "Podniebną krucjatą" Poula Andersona.

Bunt Charny

Bunt Charny – recenzja książki

Dodał: , · Komentarzy: 0
bunt charny

Czerpanie inspiracji ze świata gier do tworzenia książek nie jest niczym nowym. Może też przybrać różne formy. Do bardziej popularnych wariantów należy opisywanie w nich wydarzeń z samej gry (choć w tym aspekcie rezultaty bywają różne) czy tworzenie historii, które uzupełniają wiedzę gracza na temat ulubionego przez niego świata. Zdarza się jednak, że pisarz jedynie inspiruje się danym tytułem, ale wykorzystuje go do stworzenia zupełnie nowego świata, opartego na znanych mu koncepcjach. Do tej właśnie kategorii należy "Bunt Charny" Kamila Sobika i przyszła pora sprawdzić, jak wypadł efekt końcowy.

Królestwo Gradenii cieszy się długą i zaszczytną historią. Może się też poszczycić wielkimi wyczynami wojskowymi, a wśród ostatnich należy wyzwolenie spod okupacji za sprawą królowej Katarzyny Lastfist. Od tamtej pory panuje kruchy pokój, jednak wciąż jest wielu, którzy tylko czekają, by rzucić się do kolejnej batalii.

Wczytywanie...