

"Sen o Szepczącym Lesie", albo sto procent opowieści o Polce z Warszawy dla Polek z Warszawy.
Książka "Sen o Szepczącym Lesie" Dagmary Zielant-Woś trafiła na tapet w ramach ofert pozycji do recenzji dla portalu. A se zerknijmy co tam w zanadrzu dla nas mają... No opis taki pół na pół bym powiedział, zobaczymy co z tego wyjdzie. Że niby jakaś Dragomira wyjeżdża z Warszawy w Bieszczady a tam świat słowiańskich bogów i ludowości, czyżby jakiś (nie?)wydarzony pastisz romantyzmu?
Początek to mnie po prostu zmiata z planszy. Oto nasza protagonistka i jej piekło. Mieszka w Warszawie, skończyła prawo. Pracuje po szesnaście godzin w kancelarii prawniczej ojca, aż sobie zemdlała, rypła banią o chodnik i zrobiła sobie wstrząśnienie mózgu. Urlopu nie weźmie, bo się szef (czyli tatuś) wkurzy. W statki, rzucając pozycję L4 w pierwszej rundzie, nie zagra – bo się szef (czyli tatuś) wkurzy. Wróciła do najmowanego mieszkania – najem nie był jednak przymusem, a buntem przeciwko ojcu, który chciał jej większe i droższe lokum sprawić, ale ona się postawiła! No i w nie-do-końca-własnych czterech kątach zadzwoniła do babci, a potem do niej pojechała. Ta ją przekonała do wzięcia zwolnienia lekarskiego z powodu wypalenia zawodowego. Jego uzyskanie to nie problem, bo jej babcia utrzymuje kontakt z matką koleżanki naszej bohaterki. Psiapsiółka z dzieciństwa tymczasem po latach została psychiatrą i wystawi przecież taki kwit dla psiapsióły z dawnych lat od ręki. Dlaczego taka kumulacji Polki (Odmiany Warszawskiej; łac. Polka Urbana Varsoviensis) została nagromadzona na przestrzeni ledwo sześciu stron? Czy nasz redaktor wytrzyma?
















