Z ósmej edycji Bykonu – stanowiącą zarazem dziesiątą rocznicę wydarzenia – powróciłem cały, zdrów i pełen radości, które postaram się przelać w tę oto relację.

Miejsce:

Po raz drugi Bykon odbywał się w dwóch miejscach: w Zespole Szkół Mechanicznych im. Franciszka Siemiradzkiego oraz w Wyższej Szkole Gospodarki. Względem zeszłego roku, kiedy teraz już byłem lepiej zorientowany gdzie i co jest, przeskakiwanie między atrakcjami z budynku do budynku było już sprawniejsze, choć wymagało dyscypliny jeśli jedna rzecz następowała po drugiej.

Jeśli spodobało wam się anime "Shibou Yuugi de Meshi wo Kuu.", mamy dobrą wiadomość — historia doczeka się filmowej kontynuacji. Produkcja zatytułowana "Shibou Yuugi de Meshi wo Kuu. 44:CLOUDY BEACH" zaadaptuje jeden z wątków znanych z oryginalnej serii nowelek.

Czy da się zmiksować "Piłę" ze "Squid Game" oraz dodać tyle oryginalnej zawartości, by stworzyć coś oryginalnie nowego? Z odpowiedzią przychodzi "Shibou Yuugi de Meshi wo Kuu", a na razie przyjrzymy się jego pierwszemu odcinkowi.

Nie było chyba od lat w zwyczaju naszego portalu, by pisać zajawki z jednego odcinka. Tworzymy przecież to wszystko z doskoku, a projekt jest tylko wyrazem pasji do omawianych zagadnień, którą chcemy się dzielić. Mam jednak nie tylko urlop i czas na pisaninę, ale szczere poczucie, że stykamy się z czymś naprawdę mocnym, co może zostać przeoczone.

"Czarne chmury w moim sercu. FILM", czyli o przestraszonym chłopcu, który znalazł swoją dużą, piersiastą mamusię.

Kryzys zdrowia psychicznego w Japonii stabilnie szoruje po dnie, jak można by odnieść z tego utworu i mnogości podobnych, gdyby przyjąć, że wytwarzane treści kulturowe odzwierciedlają duszę narodu, która go wytworzyła. Gatunek: komedia romantyczna. Fabuła: historia gościa, który chciałby dokonać masowego mordu, z zabiciem pewnej dziewczyny jako creme de la creme tego aktu. Następuje jednak fabularny zwrot tych rozmyślań, mianowicie okazuje się, że ona go lubi. On ją tak w sumie też. Jeśli jednak ten utwór miałby świadczyć o kryzysie Kraju Kwitnącej Wiśni, to co może świadczyć również o nas, skoro w naszej cudnej Europie także jest popularny?

Wybory gry roku na Steamie są czymś, co zawsze przykuwa moją uwagę. Niekoniecznie mam dość wielu rekomendowanych faworytów z każdego rocznika, by wypełnić wszystkie kategorie, ale możliwość ujrzenia jakie pozycje dostają się do finałów w każdej z nich i które w końcu otrzymają statuetki to przydatna opcja. Jest to też dobry sposób na wyczajenie ciekawych pozycji do późniejszego własnoręcznego ich sprawdzenia. Była to jedna z głównych rekomendacji, kiedy postanowiłem dołączyć do swojej biblioteki grę "Dispatch". A teraz, mogę sobie pozwolić na chwilę przemyśleń.

Redo of Healer – czyli co złego może stać za tak niewinnymi postaciami?

Słowem wstępu, zaznaczę i ostrzegę czytelnika tej recenzji, że mówimy o bardzo kontrowersyjnym anime zawierającym przemoc, w tym przemoc seksualną. Więc czytelniku, czuj się ostrzeżony, a reklamacji nie przyjmujemy. Zatem – do sedna.

Keyaru jest uzdrowicielem, a przynajmniej tak się o nim uważa. Z uwagi na objawione moce zostaje wzięty do drużyny zwalczającej potwory. Będąc jednak tylko uzdrowicielem i trafiając na bardzo przemocowe towarzystwo, trudno powiedzieć, kto tak naprawdę jest tym potworem. Nie mogąc się bronić, bohater doznaje wszelkiego rodzaju krzywd i upokorzeń. Właściwie jednak, to moce Keyaru zostały jednak źle ocenione, a jego oprawców wkrótce czeka zemsta...

Biały Dom nauczył nas, że po Amerykanach można spodziewać się wszystkiego. Czasem wojny, a innym razem... teraz zaś padło na AI-slop z użyciem bezprawnie przywłaszczonych tekstów kultury jako narzędzia prowojennej propagandy. Tak się bawią w Białym Domu.

Od pewnego czasu internet zmaga się w swojej przestrzeni z kolejnymi sklejkami wizualnymi kreowanymi przez Biały Dom, które są chaotycznym zlepkiem tekstów kultury w postaci filmów oraz animacji z nagraniami w termowizji, przedstawiającymi uderzenia na (rzekome) cele wojskowe w Iranie. W rzeczywistości nie ma jasności, czy część z nich to nie są po prostu makiety lub złom wystawiony na odstrzał w ramach maskowania operacyjnego. Kto jednak pozwolił propagandystom czerpać z filmów objętych ochroną praw autorskich? Jak się okazuje – nikt.

Fantastyka jest czymś, co z założenia kryje w sobie sporo powagi. Nie zrozumcie mnie źle, dodanie wątków humorystycznych do opowieści spod tego sztandaru nie jest ani niczym nowym ani dziwnym. Wręcz przeciwnie, bez problemu wymienię sporo takich opowieści, przy których wręcz rżałem ze śmiechu. Ale (tak dla przykładu) z historii o tym, jak jakiś nekromanta najeżdża spokojne królestwo i zmienia jego mieszkańców w zombie ciężko jest zrobić coś, co u swej podstawy jest komedią. W tej kwestii wydaje mi się, że sci-fi oferuje znacznie większe pole manewru. Fundament naukowy (bądź pseudonaukowy) jest bardziej elastyczny, tym bardziej że trudno w takim wariancie o moce, które z samej swej natury są złe. Dlatego to raczej pozycje z tej kategorii przychodzą mi na myśl, gdy w jakiś niezwykłych klimatach mam ochotę się przede wszystkim pośmiać. W związku z tym, przychodzę do was z pozycją, która moim zdaniem naprawdę dobrze podchodzi pod tę kategorię, czyli z "Podniebną krucjatą" Poula Andersona.

Finałowy sezon serialu "The Boys" już niemal za miesiąc, stąd to doskonała okazja, by zaostrzyć apetyt fanów przed nowymi odcinkami. Opublikowany zwiastun także wydaje się być ostatnim, w jakim dane nam będzie zobaczyć wydarzenia przygotowane w ramach piątej serii, która ma zamknąć całą historię. Czy Homelander osiągnie swój cel? A może jednak da się go powstrzymać?

Biorąc pod uwagę, jak na dzisiejszym rynku gier prezentują się produkcje spod sztandaru RPG-ów, dość łatwo zapomnieć, iż ich początkiem były proste gry tekstowe, w których kolejnym linijkom tekstu towarzyszyła wyłącznie wyobraźnia gracza. Jednak wiedza ta nie odeszła w zapomnienie, czego dowodem jest świeżo wydana "Saga & Seeker".