W końcu kieszenie Lannisterów są wyjątkowo głębokie i żaden człek o zdrowych zmysłach nie chciałby obrazić wielkiego lorda Tywina. Jednakowoż nikt raczej nie potrafi podważyć tego, że Peter Dinklage zgarnął statuetkę dla najlepszego aktora drugoplanowego w serialu lub filmie telewizyjnym, głównie dzięki swemu nieprzeciętnemu talentowi, który wręcz eksplodował w ekranizacji prozy George’a R. R. Martina.

Oczywiście, nagroda ze wszech miar zasłużona – inny werdykt odebrałbym raczej z niesmakiem i potraktowałbym jako policzek, mimo że konkurentami cynicznego Tyriona byli aktorzy z najwyższej światowej półki (Guy Pearce czy Tim Robbins). Wspomniane wyróżnienie ma słodki smak również dlatego, iż jest ono kolejną cegiełką prowadzącą do przełamania krzywdzącego stereotypu fantastyki jako infantylnego i ograniczonego gatunku, trawionego przez odwieczny schematyzm. To także dobry impuls, mogący skłonić oszczędnych producentów do inwestycji w kolejne ekranizacje naszych ulubionych powieści – jestem przekonany, że każdy z nas potrafi w tym momencie wymienić dwie-trzy pozycje, które poradziłby sobie równie dobrze na małym ekranie. „Gra o tron” dobitnie ukazuje, że tkwi tutaj niewyobrażalny potencjał, jaki od lat był zwyczajnie niewykorzystywany.

Szkoda tylko, że produkcja stacji HBO nie zdobyła statuetki za najlepszy serial dramatyczny (tę zgarnął „Homeland”), ale co się odwlecze, to nie uciecze. Jeżeli twórcy utrzymają wysoką formę, jaką zaprezentowali w poprzednim sezonie, to nie ulega wątpliwości, że za rok „Gra o tron” będzie dzielić i rządzić, jak na prawdziwą szlachtę przystało.

Nie da się ukryć, że skanowanie planet i eksploracja dziewiczych światów jest piętą achillesową serii „Mass Effect”. Owszem, trudno odmówić BioWare braku przemożnej chęci usprawnienia tego elementu rozgrywki, lecz niestety wszystkie ambitne plany zawsze spełzały na niczym. Mako M35 zwane „marzeniem pijanego alpinisty” do dziś wzbudza dreszcze, gdy człowiek przypomni sobie fatalne sterowanie, dziwną fizykę tego pojazdu oraz zwiedzanie monotonnych planet, opuszczonych przez jakiekolwiek życie.

Skanowanie planet i wystrzeliwanie sond w „Mass Effect 2” było trochę bardziej przemyślane, przynajmniej w moim mniemaniu, lecz twórcy wciąż nie potrafili uniknąć widma nudy, jakie ciągnęło się za tym elementem. Po dwudziestu minutach wspomniana czynność robiła się diabelnie irytująca i praktycznie każdy z grymasem na twarzy przeszukiwał te planety w myśl zasady „nie chcem, ale muszem”.

Czy Kanadyjczycy w finale trylogii dziarskiego komandora dopną swego i usprawnią ten element na tyle, aby sprawiał on autentyczną przyjemność? Pożyjemy, zobaczymy – w końcu do trzech razy sztuka. Na łamach czasopisma „Xbox World Magazine”, Preston Watamaniuk, jeden z głównych projektantów „Mass Effect 3”, postanowił delikatnie naświetlić, jak będzie wyglądała ta kwestia w ostatnim epizodzie przygód Sheparda. Trudno nazwać ten materiał wyczerpującą analizą, ale zawsze coś.

Jak też możemy wyczytać na Lava's Scriptorium, tamtejszy maestro, Lava, potrzebuje pomocy przy przygotowywaniu kolejnej modyfikacji do Baldur's Gate II.

Na swoim blogu Lava prosi o pomoc przy przygotowaniu modyfikacji Petsy NPC, która dodaje do gry tytułową postać – bardkę halflinga a zarazem postać romansową. Petsy ma pewne problemy z wyrażaniem uczuć, dlatego Lava prosi o pomoc w wersji tekstowej. Chodzi o tych z was, którzy język angielski uważają za opanowany i nie mają problemów, by rozpisać w nim uczucia danej postaci.

Jeśli czujecie się na siłach, by wspomóc Lavę, możecie się z nim skontaktować za pomocą jego bloga, jak też wysłać wiadomość za pośrednictwem społeczności na SHS.

Cassidy Freeman to aktorka, która powiększy obsadę serialu Pamiętniki Wampirów. Znana szerszej publiczności głównie jako odtwórczyni Lutessy Luthor z Tajemnic Smallville, ma wcielić się w rolę Sage.

Amerykańska aktorka przed kamerami występuje już od 2006 roku, ale to właśnie udział w 46 epizodach Smallville przyniósł jej szerszy rozgłos. W Vampire Diaries wcieli się w rolę Sage, którą określa się mianem seksownej i nieustraszonej kobiety o zniewalającym uśmiechu. Postać ta wpierw pojawi się w retrospekcjach z 1912 roku, gdzie zobaczymy jej powiązania z braćmi Salvatore i rodziną pierwszych wampirów.

Freeman pojawi się w kilku odcinkach, jednak Sage ma powracać od czasu do czasu. Aktorka całkiem przyzwoicie poradziła sobie z rolą Tess, więc można mieć nadzieję, że z nowym wyzwaniem poradzi sobie równie dobrze. W końcu też słyszymy o kimś z obsady Smallvile, komu udało się wkręcić do kolejnego serialu po zakończeniu kręcenia przygód przyszłego Supermana.

To chyba w celu uczczenia tej informacji, mroźne usta urokliwej pani Zimy postanowiły dziś pocałować wszystkich rodzimych fanów „Gry o Tron”. Co prawda Innych nie zaobserwowałem, ale wiało niczym na blankach Muru, śnieg zasypał trakty (drogowcy jak zwykle zaskoczeni), a temperatura przywodziła na myśl Pięść Pierwszych Ludzi. Tak czy siak, premierowy epizod drugiego sezonu serialu HBO, trafi na ekrany naszych telewizorów już 1 kwietnia i trzymajmy mocno kciuki, aby nie był on niesmacznym żartem z miłośników prozy George’a R. R. Martina.

Zmartwić może natomiast inna sprawa – twórcy i tym razem przygotowali jedynie dziesięć odcinków. Wydaje się to olbrzymim szaleństwem, gdyż „Starcie Królów” jest o około 200 stron dłuższe od pierwszego tomu sagi, obfituje w intensywniejsze wydarzenia (niewiele tutaj miejsca na nudę i ewentualne cięcia), a także do puli głównych bohaterów dochodzi kilku kolejnych szczęśliwców. Na dodatek zapowiedziano, że w tym sezonie pojawi się parę scen z „Nawałnicy Mieczy” (wątek Jaimego) i.... no, cóż miejmy nadzieję, że twórcy wiedzą, co robią, a fantazja ich nie zawiodła. Po cichu liczyłem, że stacja zdecyduje się sypnąć groszem i analogicznie jak w przypadku „Zakazanego Imperium” otrzymamy dwanaście epizodów, ale niestety ten zacny koncept pozostanie jedynie w sferze moich najskrytszych marzeń.

Ech... no nic. Pożyjemy, zobaczymy – na chwilę obecną możemy jedynie z niecierpliwością obgryzać paznokcie i wypatrywać w kalendarzykach dnia premiery. Oj... będzie się działo.

Zamiast pisać przydługi wstęp, w którym wyrażałbym swoje ogromne obawy, co do tego nieciekawego pomysłu, odeślę Was, moi drodzy czytelnicy, do magicznego przycisku, który zawsze wyciąga swój pomocny guziczek w takich sytuacjach. Ktoś ewidentnie tego konceptu nie przemyślał i wnioskując po rozlicznych komentarzach wkurzonych graczy (nawet patrząc z perspektywy, że połowa z nich za dwa miesiące zmieni zdanie), „Mass Effect 3” na komputery osobiste nie będzie sprzedawał się tak dobrze jak jego starsi bracia.

Sprawa jest krótka, choć z tłumikiem. Jeżeli planujesz wcielić się w skórę Sheparda i wraz z jego dzielną ekipą skopać tyłek niecnym Żniwiarzom, to przed wyruszeniem w tę drogę musisz zainstalować system Origin.

Choć „Upadkowi Setariff” daleko do miana potencjalnego hitu, który szturmem podbije serca graczy i z łatwością wespnie się na szczyty list przebojów, to CD Projekt podchodzi do wydania tej pozycji bardzo poważnie. Jednym argumentów potwierdzających tę śmiałą tezę jest fakt, że pierwszy oficjalny dodatek do niesławnej „Arcanii” zostanie w pełni i profesjonalnie zlokalizowany. Istniała pewna obawa, że w ramach uświęconej zasady rodzimej dystrybucji, skupiającej się na kreatywnym cięciu kosztów, firma postanowi przygotować ten aspekt „po łebkach” i oszczędzić grosza na gwiazdach, lecz pierwsze próbki pokazują, że było to jedynie zbędne czarnowidztwo.

Miłe dla uszu głosy Jacka Kopczyńskiego, Andrzeja Tomeckiego czy Zbigniewa Konopki mogliśmy usłyszeć niejednokrotnie, a sami aktorzy wciąż należą do zacnego grona śmietanki polskiego dubbingu. O ile prezentacja nie robi jakiegoś piorunującego wrażenia i praca nad „Upadkiem Setariff” raczej nie zapisze się złotymi zgłoskami w dorobku wspominanych panów, to polonizacja wygląda na porządną. Typowy „gothicowy” standard, co powinno ukontentować każdego fana tej serii.

Co byście powiedzieli na połączenie Dynastii Tudorów z literackim mitem o najpopularniejszym władcy wampirów, samym Harbią Draculą? Na to pytanie pragną odpowiedzieć szefowie stacji NBC, którzy uraczą nas serialem o straszliwym władcy z Transylwanii.

Tony Krantz, Colin Callender i Cole Haddon podjęli się niełatwego zadania stworzenia dla NBC serialu o Draculi. Udzielone im wsparcie okazało się na tyle duże, że zrezygnowano z zabezpieczenia w postaci pilota i od razu zamówiono cały sezon. Scenariusz przygotowuje Haddon na podstawie pomysłu Krantza.

Akcja serialu rozgrywać ma się w latach 90 XIX wieku. Twórcy opisują swój projekt jako ciekawą podróż, podobną do Niebezpiecznych związków czy wspomnianego już serialu o władcach Anglii. Dramat z Draculą w roli głównej ma rozgrywać się w kilku różnych krajach, zaś całość określana jest mianem młodej, seksownej i nadnaturalnej produkcji.

Co sądzicie o serialu z Draculą? Zamierzenia twórców sięgają w stronę udanych produkcji, ale co innego tworzyć serial oparty na historii a co innego serial, w którym niemal wszystko jest wymysłem autora i do tego w tematyce, która powoli przestaje być w modzie.

Na GameTrailers.com można już oglądać najnowszy trailer z nadchodzącej gry MMO The Secret World. Tym razem filmik traktuje o frakcji Illuminatów.

Illuminaci doskonale zdają sobie sprawę, że wiedza to potęga. Zdają się posiadać wszystkie odpowiedzi – a przynajmniej te, które się liczą...

Plik wideo nie jest już dostępny.

Do księgarń za oceanem trafił długo wyczekiwany Darth Plagueis, autorstwa Jamesa Lucerno.

Książka skupia się na postaci Darh Plagueisa, czyli właściwie Hego Damasku z Mygeetor. Nazywany jednym z ostatnich Mrocznych Lordów epoki doktryny Darth Bane'a, do tej pory pozostawał w dużej mierze zagadką. W Zemście Sithów Palpatine wspomina o potężnych Lordzie, który był tak potężny, że potrafił kontrolować życie i śmierć poprzez umiejętność kreowania tego pierwszego.

Darth Plagueis był bardzo pilnym uczniem i gdy przyszłą pora, wzorem wszystkich Sithów, zabił swego mistrza i przejął jego tytuł. Wtedy też obiecał sobie, że nigdy nie padnie ofiarą własnego akolity. Na ucznia wybiera obiecującego Darth Sidiousa, który wpierw robi karierę w Galaktycznym Senacie, by następnie stanąć na czele Republiki i ostatecznie przekształcić je w Imperium Galaktyczne.

Fani Gwiezdnych Wojen na pewno pamiętają, że Darth Sidious zabił swojego mistrza we śnie. Książka skupi się zatem na pytaniu, czy rzeczona dwójka będzie w stanie razem władać Galaktyką, czy też zwycięży chęć zdobycia władzy przez ambitnego ucznia tylko dla siebie.

Książka miała się ukazać wiele lat temu, ale w końcu dostała zielone światło. Miejmy nadzieję, że warto było czekać.