Wesołe miasteczko! Tu słońca z tektury
Wciąż skrzą się światłością żarówek tysiąca.
I wtedy, gdy niebo zaciągną burz chmury,
I wtedy, gdy nie ma już słońca.

Noire Panthere: Ty to złośliwa jesteś. Spać nie dajesz. I do tego zaciągasz mnie w jakieś tłoczne miejsca, takie jak to chociażby! No jak tak możesz?! Dobrze wiesz, że nie znoszę zbiegowisk i darcia mord. Jeszcze mi kto na ogon nastąpi!

Vitanee: Noooooooire! Ale tęczowa wataaa cukrowaaaa! Takiej u nas nie ma! To tak jakby skrzyżować pająka z jednorożcem, żeby dawał tęczową pajęczynę! Khem, dobra, nieważne... Gdzie tu jest jakiś koniec kolejki?

N: Ciesz się, że Couruna nie ma w pobliżu, zaraz by nasłał na ciebie całe stada pająków za takie słowa! I zostaw tę watę, zęby sobie popsujesz! Chociaż, co mnie obchodzą twoje zęby...? Jednak lepiej ją zostaw, chodźmy poszukać czegoś bardziej konkretnego, a nie, że wrzucisz na jeden ząb i już koniec.

V: Stamtąd jakieś grillowe zapachy dochodzą... Ale jaka koleeeejka! Może od kuchni się wkradniemy? O, tam sprzedają jakieś podejrzane mięso, ale ludu za to mniej. Hm. Nie, nie wygląda apetycznie. Chodźmy dalej...

Ciri przedstawiona jest jednak przez Andrzeja Sapkowskiego nie tylko jako wyjątkowo cenny i poszukiwany przez wszystkich bohaterów święty Graal, lecz przede wszystkim stanowi odpowiednik potężnej Pani Jeziora. W ostatnim tomie jest to wyraźnie zaznaczone…

Biję się w pierś! Trzeba dzielnie brać na klatę swoje błędy. Zakończenie wiedźmińskiego cyklu uważałem za nie w pełni udaną i zasadniczo zbędną próbę artystowskiego uwznioślenia powieści przez Sapkowskiego. Takie mrugnięcie oczkiem w kierunku kształconych polonistycznie krytyków, którzy potrzebują podanego na tacy erudycyjnego mięcha, żeby móc się zachwycić własną biegłością i przy okazji docenić autora. Dałem zresztą temu wyraz w jednym z felietonów. Wstydzę się teraz swego prostactwa. Audrey świetnym tekstem – "Od Czerwonego Kapturka do Pani Jeziora" – przekonała mnie, że mit arturiański wpisany jest strukturę całej sagi, jest wręcz jej osnową. Zakończenie nie może nie pasować! A jednak nadal nie pasuje. Widać muszę jeszcze kontynuować pokutę. Polecam.

Bardzo nocną, mroczną porą, nadchodzi (czy też nadpełza – a może już odpełza?) kolejny erpegowy piątek, dając początek kolejnemu fantastycznemu weekendowi. Natchniony cmentarną ciszą nocnych ulic, na których cienie czają się pośród latarni jak niedoszli mordercy, zadaję sobie – a więc i Wam – odwieczne pytanie gracza i Mistrza Gry:

Czy dziś, zważywszy realia świata gry, a także doświadczenia potencjalnych uczestników sesji, gracz RPG może jeszcze poczuć... Strach?

Czy Wy również z utęsknieniem oczekiwaliście kolejnej, radośnie bezmózgowej odsłony przygód Mięsniakulesa?

Czy i Wy wypatrywaliście z nadzieją nowej opowieści o od zawsze wielbionych herosach bajcepsa, tytanach trajcepsa i bogach czworogłowu?

Czy i Wy nie możecie się doczekać, by zobaczyć, jak niewiele widać zza horyzontu klaty Dwayne'a "The Rocka" Johnsona?

Jeśli tak, macie okazję się dowiedzieć. Courun również nie mógł się powstrzymać, co zaowocowało nowiutką recenzją świeżo spoconego "Herkulesa"!

Tak się cudownie złożyło, iż polska telewizja postanowiła raz jeszcze powrócić do nieco klasycznego już serialu o Herkulesie, który dość namiętnie oglądałem jako młody chłopak. Teraz wspomniana produkcja może, co prawda, budzić pewne politowanie poziomem walk oraz zwracać uwagę dość odważnymi strojami kobiet, jednak to właśnie dobre wspomnienia z dzieciństwa pchnęły mnie do sali kinowej nieopodal łódzkiej Manufaktury...

Czytaj dalej...

Zacznę może od stwierdzenia, że zdecydowanie nie przepadam za prequelami. Wolę, gdy kolejne części danego filmu stanowią jego kontynuację niż opowiadają o wydarzeniach "przed" – bo wtedy zazwyczaj nie ma elementu zaskoczenia. Zakończenie powinniśmy znać. Tak jest w przypadku filmu o Łowcy.

"Królewna Śnieżka i Łowca" to hit z 2012 roku, który odniósł na tyle duży sukces, że zdecydowano o nakręceniu następnej produkcji rozgrywającej się w tym samym świecie. Widzowie raczej spodziewali się klasycznego sequelu, lecz twórcy wybrali stworzenie prequelu. W całości skupi się on na postaci Łowcy granej przez Chrisa Hemswortha.

Kwiatów jednak nie będzie, tak samo jak strzelających korków od szampana. Pierwsze recenzje nie napawają optymizmem i rysują przed nami wizję rasowego przeciętniaka, który odcina kupony od lubianej marki. Sama gra bardziej pasowałaby w roli dodatku do "tekturowego pisemka" niż solidnej produkcji, mającej w zamyśle walczyć z branżowymi potentatami.

Ech... i pomyśleć, że u swoich początków marka z godnością wytrzymywała porównania z "Diablo II", będąc o centymetry od zdobycia korony najlepszej gry hack'n'slash. Historia bywa przewrotna.

Z przyjemnością i wielką satysfakcją ogłaszam, że dzięki uprzejmości producenta gry "SMITE", Hi-Rez Studios, możecie wziąć udział w konkursie i powalczyć o 2000 gemów do wykorzystania w grze "SMITE".

Tyle kryształów to wystarczająca liczba, by zakupić dziesięciu bogów, kilka skórek dla waszych ulubieńców lub dopalacze czasowe. Zainteresowani? To kliknijcie tutaj, zapoznajcie się z zadaniem konkursowym i prześlijcie nam swoje zgłoszenie.

Drogi do zwycięstwa są dwie –
wybierz swoją i pokonaj rywali!

Lubicie historię? Doskonale! Krzyslewy przeczytał "Mongoliadę", którą napisało aż siedmiu autorów! Chcecie się dowiedzieć co z tego wynikło, kim był Chan nad Chanami oraz co łączy tę powieść z "Hobbitem"? Jesteście ciekawi? Wszystko to opisane jest w recenzji, do której przeczytania serdecznie zapraszam!

Nie interesuję się książkami historycznymi, ale potrafię docenić zręczne połączenie fikcji literackiej z faktami. Takim dziełem wydawał się być pierwszy tom "Mongoliady" napisany przez... siedmiu pisarzy, w tym powszechnie znanego Neala Stephensona, autora "Cyklu barokowego". Dla mnie dużym zaskoczeniem było podjęcie się stworzenia powieści przez tak sporą liczbę osób. Zdarzały się duety, rozumiem jeszcze tria czy niech będzie czwórkę autorów chcących razem dać upust swojej wyobraźni. Ale siedmiu? Z pewnością nie tylko mnie w tej chwili na myśl przychodzi pewne przysłowie: "Gdzie kucharek sześć, tam nie ma co jeść". Czy odnosi się ono również do "Mongoliady"?

Czytaj dalej...

BioWare kontynuuje enigmatyczną kampanię reklamową swojej tajemniczej gry. O "Shadow Realms", bo taką roboczą nazwę nosi wspomniany projekt, na chwilę obecną nie wiemy nic za wyjątkiem tego, że rąbek tajemnicy zostanie uchylony na niemieckich targach Gamescom, czyli dokładnie 13 sierpnia.

Co ciekawe, Aaryn Flynn (dyrektor generalny kanadyjskich oddziałów studia) zdementował pogłoski, jakoby tytuł miał jakikolwiek związek z Caseyem Hudsonem oraz nową marką zapowiedzianą na targach E3. Wychodzi więc na to, że pieczę nad produkcją sprawuje filia w Austin. Fascynujące.

Oscarowy sukces "Nędzników" sprawił, że po latach suszy i nieurodzaju, Hollywood zaczął łaskawszym okiem patrzeć na musicale. Wyciągnięcie z szafy oraz odkurzenie gatunku, który lata świetności zdawał się mieć już dawno za sobą, musiało doprowadzić do tego, że wkroczy on na dziewicze pola fantastyczne.

"Tajemnice lasu" zdają się posiadać wszystkie karty gwarantujące kasowy, a także oscarowy sukces.