Wampirzyca w mundurku

4 minuty czytania

Nigdy nie byłem dobry z matematyki. Niemniej, opracowałem własny wzór w dziedzinie królowej nauk! Podzielę się nim z wami: (słodka anime-dziewczyna+słodka anime-dziewczyna)*ich relacje=kawaii do sześcianu. Dlatego lubię w gruncie rzeczy gatunek yuri, w którym "Wampirzyca w mundurku" postanowiła się pobawić. Z marszu przyjrzyjmy się zbiorczo tej całej już wydanej w Polsce trylogii.

Wampirzyca w mundurku

Zacznijmy jednak od końca tej historii, to jest rysowanego posłowia do trzeciego tomu, bo jest ono ważne dla zrozumienia pewnych momentów oraz tempa narracji. Utwór planowany był na siedem tomów. Okazało się jednak, że już pierwszy z nich nie osiągnął oczekiwanego przez japońskie wydawnictwo wyniku sprzedażowego w ciągu tygodnia od premiery. W rezultacie, autorce dano możliwość zamknięcia całości w dwóch kolejnych tomach – to jest o cztery mniej, niż planowano. Spróbowała oszukać system, robiąc je bardzo obszernymi, ale naturalnie to nie wyszło – faktycznie, grubość tomu drugiego i trzeciego jest widoczna gołym okiem. Stąd też fabuła została skrócona, ale zakończona. Tak więc otrzymaliśmy historię z początkiem i końcem, ale też z pominięciem bądź przyśpieszeniem wielu wątków.

Źle się stało, w moim poczuciu, gdy już znam te fakty. Wiecie, skrócenie utworu nie zawsze jest złe. Po przeciwnej stronie mamy przecież jego zbytnie rozwleczenie. Niemniej, jeśli pierwszy tomik uznać za wzorcowy, to rzeczywiście widać w nim potencjał na siedmiotomową opowieść. Kiedy zestawiam sobie tempo i formę tej początkowej części z późniejszym, przyspieszonym oraz okrojonym materiałem, utwierdzam się w przekonaniu, że naprawdę było co rozwijać.

Nie jest to przełomowa dekonstrukcja gatunku czy wydarzenie stulecia. Utwór bawi się motywami yuri, jednak chyba zanadto się nie wychyla. To nie zarzut, a stwierdzenie pewnego faktu. Główna bohaterka, a jakże licealistka (bo inaczej być nie mogło), Yunagi Irie, zamieniona zostaje w wampira za sprawą ukąszenia przez wampira-dresiarza (Rin). To w sumie chyba wszystkie warunki wstępne, a dalej czeka mnie taniec z opowiadaniem o utworze bez ujawniania fabularnych szczegółów.

Poza byciem yuri, czyli specyficznym japońskim romansem lesbijskim, mamy tutaj do czynienia z komedią. Humor żadnych wyżyn ani szczytów geniuszu nie wyznacza, ale jest więcej niż dobry. Pochłonąłem pierwszy tom w naprawdę dobrym nastroju. Drugi zaczyna się już nieco z wolna, ale szybko rozwiewa się przejściowy niepokój – to nie spadek formy, a grunt pod stosunkowo duży zwrot fabularny, jaki nas czeka. Trzeci zaś jest nierówny, zwłaszcza przez zakończenie – cały wątek wampirów uległ takiemu skróceniu, że przy tym jak fajnie się to czyta, jest naprawdę żal, że nie znamy pełnej koncepcji. Tymczasem sama fabuła jest zbiorem scenek rodzajowych z tego, jak główna bohaterka odkrywa swój wampiryzm, pożądanie do krwi oraz do... Wróćcie do klasyfikacji gatunkowej i pomyślcie co może ją jeszcze pociągać. Podpowiem, że to co ją pociąga, jest piersiaste i w zakolanówkach.

Piersiastą i w zakolanówkach – poza spełniającą tylko ten drugi warunek z wymienionych – protagonistką jest na pewno jej koleżanka z dawien dawna. Z pozoru rzec by można, iż jest to dziewczę ładne i miłe, co uśpi naszą czujność. I niech w tym uśpieniu pozostanie, bo potem... to już zostawiam czytelnikowi i nie odbieram przyjemności samodzielnych odkryć. Postać ta nie jest rozpisana w sposób wybitny, ale sympatia do niej nie ma charakteru mechanicznego ("aha, tutaj autor chce nam powiedzieć, że jest fajna"), ale naprawdę da się udzielić jej takiego uczucia.

No ale piersiasta i w zakolanówkach jest nie tylko ona. Mhmmm, w obliczu łaknienia... eee, krwi, no cóż, naszą bohaterkę czekają pokusy i dylematy. Czy wypada naszej wampirzycy pasożytować tylko na tym jednym, choć chętnym źródle? Jakaż ona dobra i troskliwa! Ojej, czy to zmierza do... Tak, to zmierza w naprawdę ciekawe kierunki. Pozostawiając z niedopowiedzeniem tylko zauważę, że pozostałe postacie nie doczekały się aż takiego rozwinięcia.

No ale jest jeszcze jedna relacja, to jest pomiędzy Yunagi i Rin. Mężczyzna w yuri... No, no. Tak więc to tylko przyjaciele i muszę zauważyć, że dynamika od draki do wspierania się (choć specyficznego) jest niezwykle fajnie napisana. Pomimo pozornych różnic, istnieją u nich pewne podobieństwa i wzajemne zrozumienie. W zasadzie, paradoksalnie (bo to przecież yuri), ta relacja jest w tej historii równie ważna, a Rin jest drugim w rankingu najbardziej wyrazistych postaci tego utworu.

Kreska zaś, to naprawdę motor napędowy kontaktu z tym utworem. Muszę zacząć od drobnej uwagi co do okładki, bo obwoluta powinna wzrok przyciągać, a działa wręcz jako antyreklama. No, na mój gust ta postać prezentuje się naprawdę koślawo i mało szczegółowo, a tymczasem kiedy zajrzymy do wnętrza... Ale jest też jeszcze coś. Pierwszy tom zdobi kadr z późniejszej części tej historii. O dziwo, w mandze wygląda znakomicie. Pozostałe dwa tomy są równie dobre, choć z racji zwiększenia tempa, czasem brakowało mi pewnego rodzaju scen – chodzi mi o to spokojne, powolne tempo wydarzeń. Oczywiście to nie znaczy, że wolniejszych scen już nie ma, bo bynajmniej tak nie jest, a punkty zwrotne otrzymują właściwą koncentrację uwagi.

W pierwszym tomie urzeka już kolorowa wkładka pierwszych stron – naprawdę dobre! A czarno-biały rysunek w niczym nie odstaje. Bardzo dużo szczegółów i cieniowania, mimika postaci zaś wyrazista i bogata. Rysunek ma swój styl, zwłaszcza w prezentacji Yunagi. Zauważyć muszę specyficzne rysowanie ust, wyróżniający się grymas zwłaszcza u protagonistki, który nazwałbym odwróconym uśmiechem. Jest on bardzo uroczy i charakterystyczny! Z drugiej strony, pewne maniery udzielają się również reszcie bohaterek. Tymczasem, jakby nie patrzeć, zuniformizowana szkoła japońska ma i ten atut jako tło fabuły, że zmniejsza nakład pracy w kwestii ubioru postaci. Kiedy jeszcze pojawiają się kadry z uogólnionym rysem postaci (acz normalnym dla sztuki komiksu)... Nie odmawiajmy jednak autorce staranności w innych kwestiach. Sama przyznawała tymczasem, że wpakowała się z kreską włosów i trzeba pochwalić, że ich detale są naprawdę podkreślone. To znaczy wiecie... wbrew pozorom rysownik może zrobić sobie pod górę jak coś stworzy zbyt pieczołowicie, bo musi się potem tego wzorca trzymać – jak stało się w tym przypadku.

Ostatnia rzecz którą zdradzę czytelnikowi, po lekturze każdego tomu zdejmijcie (ostrożnie!) na chwilę obwolutę. Każdy tomik ma niespodziankę, niedużą, ale przecież szkoda przegapić te dodatkowe kadry, co nie?

No dobra, to gdzie umiejscowić by tu tę naszą "Wampirzycę w mundurku" na polskim rynku wydawniczym? Ta krótka bądź co bądź trylogia to znakomity przerywnik pomiędzy dwiema dużymi przygodami. Kiedy skończycie jedną dłuższą historię, a za drugą jeszcze nie chcecie się zabrać. Tak, to doskonały moment na taką trylogię. A czy spośród dostępnej oferty warto? Jak najbardziej. I tylko naprawdę szkoda, że ta seria nie miała okazji, aby rozwinąć się w dużą historię... Ocena końcowa wysoka, acz odnosząca się rzecz jasna do określonego pozycjonowania recenzowanego utworu.

Ocena Game Exe
8
Ocena użytkowników
-- Średnia z 0 ocen
Twoja ocena

Komentarze

Brak komentarzy! Bądź pierwszy! Podziel się swoimi spostrzeżeniami!

Dodaj komentarz

 
Męczą Cię captche? , a problem zniknie. Zajmie to mniej niż rozwiązanie captchy!
Wczytywanie...