riese

[Serial] „Fallout: Nuka Break” – w poszukiwaniu ambrozji

Ech… Ci pasjonaci! Nie dość, że łatają gry za samych twórców, tworzą modyfikacje lepsze od płatnych DLC i majstrują gadżety, które istniały dotąd tylko w wyobraźni projektantów, to jeszcze kręcą seriale, które śmiało można byłoby puścić w telewizji o najlepszej porze antenowej. Totalne świrusy, ale za to ich w końcu kochamy, nieprawdaż?

Nie da się ukryć, że pozytywne zakręcenie to podstawa i nie od dziś wiadomo, iż fanatyczni pasjonaci danego uniwersum potrafią zawstydzić profesjonalne firmy, trzepiące ogromną kasę z produktów przeznaczonych dla fanów wirtualnej rozrywki. Nie potrzeba ogromnego budżetu, drogiego sprzętu czy wielkich nazwisk, aby stworzyć rzecz, która wzbudzi uznanie u jednej z najbardziej zrzędliwych i niewdzięcznych grup społecznych – graczy. Wystarczy odpowiednia determinacja, stabilny koncept, mnóstwo wolnego czasu i niewielka „iskra boża” zwana talentem. Twórcy „Fallout: Nuka Break”, Wayside Creations, posiadają większość z tych cech i szturmem podbijają serca pasjonatów kultowego postapokaliptycznego uniwersum. Nawet „zatwardziałego betonu”, który widząc logo Bethesdy pluje na monitor i pokazuje „gest Kozakiewicza”.

fallout: nuka break

Zresztą, przekonajcie się sami i zagłębcie się w perypetie Twiga (byłego mieszkańca Krypty 10), Scarlett (zbiegłej niewolnicy) oraz Bena (poczciwego ghula). Przemierzają oni pustynię Mojave w jednym celu – znalezienia perfekcyjnej, schłodzonej Nuka Coli. Szczytna idea, ale droga do niej nie jest niestety usłana różami. Choć establishment Republiki Nowej Kalifornii stara się zaprzeczyć tym faktom, to okolice Nowego Vegas wypełnione są po brzegi podłymi cwaniaczkami, rabusiami i łowcami niewolników, dybiącymi na życie nieprzygotowanych podróżnych. Już nie wspominając nawet o postnuklearnym środowisku, które zeżre i wypluje człowieka zanim ten się spostrzeże.

Czy trójce przyjaciół uda się ostudzić pragnienie korporacyjnej słodyczy? Trudno orzec, ale pierwsze dwa odcinki nastrajają dość optymistycznie do całej produkcji.

Pod względem realizacyjnym – czysty majstersztyki i istna ambrozja dla oczu oraz uszu. Choć tak między nami, to wolałbym jakąś „brudniejszą” konwencję, która jest bardziej do twarzy klimatowi „Fallouta”. Żarty też są niestety średnich lotów i opierają się głównie na schematach, jakie niejednokrotnie mogliśmy już oglądać (no i ta „nieśmiertelna” drużyna – czarujący fajtłapa, ostra laska i cyniczny zrzęda). Dobra, dobra… to było silniejsze ode mnie, już odłączam klawiaturę i nie narzekam. Z nieskrywanym zainteresowaniem wyczekuję kolejnego odcinka.

Konkludując – czapki z głów i zasłużone słowa uznania, Wayside Creations.

Komentarze

0
·
Trzeba przyznać, że serial wygląda świetnie i oddanie doskonale świat fallouta. Brawo!

Dodaj komentarz

 
 
Wczytywanie...