Dragon Age: Inkwizycja

Norbert "Wolvertino" Rędzia piątek, 20 marca 2015

Arcydzieło?

Staram się nie przechodzić obojętnie obok żadnej gry cRPG, gdyż jestem ich wielkim fanem. Tym bardziej, jeśli owa produkcja okrzyknięta jest arcydziełem i ewenementem na skalę światową, zanim jeszcze pojawi się na półkach sklepowych. Wiadomo – wówczas mój apetyt natychmiast rośnie. Tak właśnie było w przypadku gry wyprodukowanej przez studio BioWare. Czy "Dragon Age: Inkwizycja" zasłużyło na wielkie oklaski, które otrzymało? Postaram się odpowiedzieć na to pytanie w poniższej recenzji.

dragon age: inkwizycja, recenzja

Ej Ty! Ratuj świat!

Fabuła "Dragon Age: Inkwizycja" to nic innowacyjnego, ale też nie ma powodów, by jakoś szczególnie na nią narzekać. Podobnie jak w większości tego typu produkcji, tak i tym razem czeka nas świat do uratowania, sojusznicy do zdobycia i sprawy szarych mieszkańców do załatwienia. Podczas zabawy trafiamy do (znanej nam już z wcześniejszych części serii "Dragon Age") krainy Thedas. Na świecie nie dzieje się dobrze – Królestwo Ferelden cały czas boryka się ze skutkami Plagi Mrocznych Pomiotów, Orlais uwikłane jest w wojnę domową, a na całym kontynencie trwa ogromny spór między Templariuszami i magami. Żeby tego było mało, okazuje się, że doszło do rozdarcia granicy między światem materialnym a Pustką, co doprowadziło do inwazji demonów. Stworzony przez nas bohater trafia w sam środek wydarzeń, w których ginie jedna z najważniejszych osób w Thedas, zwana Boską. Szybko okazuje się, że staliśmy się wybrańcem, którego zadaniem jest stworzenie silnej, niezależnej politycznie Inkwizycji i pokonanie osoby odpowiedzialnej za cały bałagan, jaki powstał na świecie. Na pierwszy rzut oka brzmi to dość odpowiedzialnie i epicko. Gdy się trochę bliżej przyjrzeć – nieco banalnie, bo kto pierwszemu lepszemu obwiesiowi każe powołać organizację odpowiedzialną za być albo nie być całego kontynentu? Nie bądźmy jednak czepialscy, faktem jest, że zawsze ciężko wmówić graczowi, iż jego postać stała się tak ważna w kilka chwil, żeby nie było to nieco naciągane. Przyjmijmy więc, że prawdziwą fabułę poznajemy po tym jak kończy, a nie zaczyna.

dragon age: inkwizycja

Zostając jeszcze chwilę przy temacie wątku głównego. Muszę stwierdzić, że jest on niestety bardzo krótki. Zaryzykowałbym nawet stwierdzeniem, iż stał się dodatkiem do ogromnego, otwartego świata. Temu bowiem, że jest on wielki, nie można zaprzeczyć. Przy grze spędziłem nieco ponad 130 godzin i zajrzałem praktycznie pod każdy kamień, by mieć pewność, że nie pominąłem żadnego z przygotowanych przez twórców smaczków, ale... No właśnie – jest tu pewne "ale" – większość z tego czasu spędziłem na eksplorowaniu świata, wypełnianiu zadań pobocznych czy przechadzaniu się po siedzibie Inkwizycji. Wątek główny zajął mnie może na 10% całego czasu, co jest stanowczo mizernym wynikiem. Szkoda, bo widziałem w nim spory potencjał i oczekiwałem bardzo ciekawego rozwinięcia, a dostałem nikłą ilość spotkań z głównym ZŁYM, którego motywów, zamiarów i charakteru tak naprawdę wcale nie poznałem. Kończąc temat głównego wątku, w tej kwestii "Dragon Age: Inkwizycja" nie jest ideałem.

Czy to nudne?

Gdybym był czytelnikiem tej recenzji, a nie jej autorem, zapewne od razu przyszłoby mi do głowy pytanie, czy w takim razie gra jest nudna i nie warta zachodu? Otóż w żadnym wypadku! Pamiętajmy, że produkcje tego typu to nie tylko kilka głównych zadań. Jak wspomniałem we wcześniejszym akapicie, "Inkwizycja" oferuje nam fantastyczny otwarty świat, który pozwala spędzić wiele godzin na jego eksploracji i badaniu. Do naszej dyspozycji zostało oddanych kilkanaście pobocznych lokacji, z których większość jest zupełnie niepowtarzalna i absorbująca. Zwiedzane przez nas tereny oferują różnego rodzaju misje, zamieszkujące je stwory oraz surowce i zioła. Przy okazji proponują też zupełnie nieciekawe misje powtarzalne typu "Znajdź, zabierz, przynieś" oraz, pojawiające się do znudzenia, szczeliny do Pustki – ale to już inna para kaloszy. Grunt, że mimo tych dwóch ostatnich niedoskonałości, zgodnie z zapowiedziami otrzymaliśmy naprawdę wspaniałe lokacje, które chce się odwiedzić i przeczesać do cna. Za to ogromny plus.

dragon age: inkwizycjadragon age: inkwizycja

Poza wszystkimi lokacjami pobocznymi, nie wolno zapomnieć o Podniebnej Twierdzy, naszej bazie wypadowej. Jeszcze przed premierą pojawiły się pierwsze materiały dotyczące tego elementu rozgrywki. Gracze zachwycali się wówczas, że Twierdza zapiera dech w piersi i budzi głębokie nadzieje na ciekawe jej wykorzystanie. Trzeba przyznać, że to się udało. Jednak nie chciałbym pisać, dlaczego jest to lokacja tak ciekawa, byście sami mogli poznać jej uroki – zaznaczę tylko, że naprawdę warto trochę tam pobuszować.

Głównym atutem gier BioWare są towarzysze

dragon age: inkwizycja

Stwierdzenie, którego użyłem w podtytule tej części recenzji, jest chyba znane wszystkim, którzy mają do czynienia z gatunkiem cRPG. Dotychczas za każdym razem twórcy z BioWare tworzyli postacie zapadające w pamięci i sercu graczy, aż do teraz, kiedy... Nie no, żartuję. W tej materii nic się nie zmieniło. Otrzymaliśmy dziewięciu zupełnie unikalnych bohaterów z krwi i kości. Każdy z nich ma swoją własną osobowość i, co bardzo cieszy, ze wszystkimi warto spędzić czas na rozmowie, by poznać ich historię, problemy i charaktery. To samo tyczy się trzech doradców Inkwizytora, których wprawdzie nie możemy zabrać w podróż po Thedas, ale będących równie ważnym elementem zabawy, jak postacie grywalne. Jeśli chodzi o, związaną z towarzyszami, kwestię romansów – trzeba przyznać, że zostały potraktowane podobnie jak wątek główny. Niby są, niby mają potencjał, ale wszystko trwa tak krótko, że nie wiadomo właściwie, kiedy zdążyliśmy rozkochać w sobie naszego wybranka. Swoją drogą, Żelazny Byk, jednooki przywódca grupy najemników i pewnie ponad dwumetrowy woj, postacią biseksualną? Serio, BioWare? Wracając do sedna, bohaterowie jak zawsze przygotowani są z głową (i co najważniejsze z sercem), komentują nasze poczynania, mają uczucia, żywo reagują na decyzje, które podejmujemy – są świetni. Szkoda tylko tych nie najlepiej rozwiniętych romansów.

Żeby życie miało smaczek, raz alchemia, raz... stół narad

dragon age: inkwizycja

W tak ogromnej grze jak "Dragon Age: Inkwizycja" urozmaicenia to temat rzeka. Producenci przygotowali nam wiele ciekawych narzędzi, które dają radochę i satysfakcję. Zacznijmy może od rzemiosła. Produkcja oferuje nam trzy główne gałęzie w tej dziedzinie: pancerze, broń i alchemię. Zwracam szczególną uwagę na możliwość ulepszania przedmiotów, które stworzymy – zarówno wyposażenia, jak i mikstur, toników oraz granatów. Każdą z tych rzeczy można przy pomocy kolejnych surowców udoskonalać, dodając nowe efekty czy cechy. System craftingu to jednak nie jedyne urozmaicenie rozgrywki. Jako przywódca Inkwizycji mamy do dyspozycji stół narad, przy którym spotykamy się z naszymi doradcami i decydujemy, jak podejść do aktualnych problemów dotykających naszego kontynentu. W większości przypadków mamy do wyboru trzy propozycje rozwiązania danego zagadnienia – wojenne, dyplomatyczne lub przy wykorzystaniu sekretów i podstępów. O ile faktycznie bardzo często głowiłem się, jak podejść do konkretnych spraw, to szczerze mówiąc nie bardzo widziałem, żeby moje decyzje miały jakiś wpływ na świat gry. Wydałem rozkazy, często czekałem na możliwość wsparcia przez konkretnego doradcę (bowiem misje wykonywane są w czasie rzeczywistym i trwają od kilku minut do nawet kilkunastu godzin), a ostatecznie doszedłem do wniosku, że było to dokładnie wszystko jedno. Skoro już przy obowiązkach Inkwizytora jesteśmy, trzeba pamiętać o tym, że to nam przypada wydawanie w imieniu Inkwizycji wyroków wszelkim zbrodniarzom. Tutaj nasze decyzje faktycznie mają znaczenie i trzeba się kilka razy zastanowić, zanim wydamy osąd.

Mechanika i balans gry

Czas przejść do bardzo istotnej kwestii, czyli rozwiązań związanych z mechaniką "Inkwizycji". BioWare przygotowało dla nas dwie, zupełnie różne pod względem poziomu zaangażowania twórców w ich przygotowanie, rzeczy. Z jednej strony dostaliśmy bardzo przyjazny interfejs i wygodne, intuicyjne sterowanie używane podczas dynamicznej zabawy, a z drugiej beznadziejny, toporny i niegrywalny widok taktyczny. O ile więc bardziej interesuje was rozgrywka dynamiczna z wykorzystaniem aktywnej pauzy – powinniście być zadowoleni. Jeżeli zaś ktoś z was miał chrapkę na rozgrywki z wykorzystaniem ustalania pozycji swoich bohaterów oraz główkowania nad taktyką przy wykorzystaniu informacji o słabych i mocnych stronach przeciwników – niestety na dzień dzisiejszy musi pokornie czekać na lepsze dni, czyli zapowiadane patche, poprawiające ten wadliwy system. Być może w przyszłości będzie to coś wartego uwagi, dziś – zdecydowanie nie. Niemniej, żebym nie został źle zrozumiany, to jest tak naprawdę jedyny mankament, jeśli chodzi o mechanikę "Dragon Age: Inkwizycja". Poza systemem kamery taktycznej, wszystko zostało dobrze przemyślane i zaprogramowane.

dragon age: inkwizycjadragon age: inkwizycja

Mówiąc o balansie gry, należy go chyba rozważyć na dwóch płaszczyznach. Pierwsza z nich to GRACZ vs KOMPUTER. W tym przypadku nie mam zupełnie żadnych zastrzeżeń. Producenci pomyśleli o myślących przeciwnikach, których siłą nie jest ilość, a zgranie i współpraca. Gracz ma możliwość regulowania poziomów trudności, których zmiana daje widoczne różnice w trudności potyczek. Dzięki temu zarówno osoby chcące czerpać przyjemność wyłącznie z zawartości fabularnej, jak i te wymagające trudnych, skomplikowanych i długich potyczek – znajdą coś dla siebie. Gorzej jest niestety z płaszczyzną KLASA POSTACI vs KLASA POSTACI. Podczas zabawy zaprosiłem do swojego oddziału szturmowego reprezentanta każdej klasy i specjalizacji, by móc przyjrzeć się im i zdecydować, kto mi najbardziej pasuje. Nie dam sobie jednak wmówić, że każda z tych klas ma równe szanse. O ile wszyscy magowie mają swoje plusy i minusy, to nie da się tego powiedzieć o wojownikach i łotrzykach. Wśród tych pierwszych, wybór postaci władającej bronią jednoręczną i tarczą będzie dla nas w efekcie zbawienny, a przyjęcie do drużyny wojownika z mieczem lub toporem dwuręcznym poskutkuje frustracją i ciągłym wczytywaniem rozgrywki. Dlaczego? Ponieważ o ile ten pierwszy jest praktycznie niezniszczalny (jasne, zadaje mniejsze obrażenia, ale przecież od tego są postacie stojące na drugiej linii), to ten drugi ginie w tempie natychmiastowym, gdy tylko zbliży się do wroga (i co z tego, że potrafi porządnie przyłomotać, kiedy rzadko ma ku temu okazję). Dokładnie tak samo ma się sprawa w przypadku łotrzyków władających łukiem oraz sztyletami. Pierwsi masakrują przeciwnika, drudzy zaś głównie trzymają się w bezpiecznej odległości od wroga, bo jeśli podejdą, to natychmiast zginą.

Strona graficzno-muzyczna

Pod względem graficzno-dźwiękowym "Inkwizycja" wypada bardzo dobrze. Nie można przyczepić się do proponowanych przez tytuł modeli obiektów czy postaci, ponieważ zwyczajnie cieszą oko i powodują, że z przyjemnością przemierza się stworzony przez grafików świat. Macie ochotę wybrać się nad piękny wodospad lub spędzić miłe chwile w cudownym lesie? Nic prostszego, bo gra po prostu to oferuje. Jedyne, czego w tym wszystkim brakuje, to możliwość wpływania na wygląd owego otoczenia. Chcecie coś zniszczyć? Mowy nie ma!

W kwestii muzyki mam podobne odczucia. Ścieżka dźwiękowa jest miła dla ucha i potrafi urozmaicić zabawę. Na wielkie oklaski zasługują pieśni bardów, których możemy wysłuchiwać w karczmie. To wręcz miód na uszy – aż chciało się je mieć na swoim odtwarzaczu, by z uśmiechem wysłuchiwać również wtedy, gdy nie ratujemy akurat świata.

Grać czy nie grać?

Czas na jakieś podsumowanie. Pisząc tę recenzję, jak zapewne zauważyliście, bardzo często wypominałem różne wady i niedociągnięcia, przy których zatrzymywałem się na dłużej, niż przy zauważanych przeze mnie dobrych stronach gry. Powodem nie jest to, że chciałem się wyżyć, a fakt, że jeśli coś jest dobre, to po prostu się o tym wspomina i wszystko jest w porządku, jeżeli natomiast wytykamy jakiś błąd, warto wytłumaczyć dlaczego i tak też starałem się czynić. Nie chciałbym, by gracze uznali, że "Dragon Age: Inkwizycja" jest grą słabą. Tak na pewno nie jest. Ma ona wiele świetnych rozwiązań, bardzo dobrze napisanych towarzyszy i genialnie przygotowany otwarty świat, o którym wspominałem już kilkukrotnie. Ma też kilka niedociągnięć, wśród których na pewno trzeba wymienić krótki wątek główny i nieprzemyślany tryb taktyczny. Kiedy jednak położylibyśmy wszystkie plusy i minusy tej produkcji na wadze, która miałaby wyjawić nam, które z nich przeważają, bez wątpienia byłyby to pozytywne strony tej gry. "Dragon Age: Inkwizycja" to tytuł bardzo dobry i warty spędzenia przy nim ponad stu godzin. Uważam jednak, że użycie słowa "arcydzieło" jest w tym przypadku zbyt pochopne. Jeżeli chcemy jeszcze kiedyś otrzymać od BioWare jakieś arcydzieło, to nie przymykajmy oczu na niedociągnięcia, bo popadną chłopaki (i dziewczyny) w samozachwyt i prawdziwej gry wszech czasów już nie zobaczymy. Na zakończenie chcę zaznaczyć, że moje odczucia odnośnie tej gry były zupełnie inne, kiedy zaczynałem zabawę z nią, a zupełnie inne są teraz, gdy przygoda jest już za mną. Wtedy, podobnie jak redakcje recenzujące produkcję chwilę po premierze, również powiedziałbym, że to cud – dziś mogę zaś powiedzieć, że zrecenzowałem coś, co naprawdę poznałem – a chyba o to właśnie chodzi.

dragon age: inkwizycja
Plusy Minusy
  • Ogromny, otwarty świat
  • Niepowtarzalne lokacje
  • Ciekawy system rzemiosła
  • Towarzysze z krwi i kości
  • Obecność znajomych z wcześniejszych odsłon serii
  • Grafika wykonana z sercem i profesjonalizmem
  • Pieśni bardów
  • Podniebna Twierdza
  • Stół narad i wiele ważnych decyzji do podjęcia...
  • ... których skutków niestety nie widać
  • Toporna kamera taktyczna
  • Zbyt krótki wątek główny
  • Kochliwi towarzysze - krótkie romanse
  • Balans poszczególnych klas postaci
  • Zbędne misje powtarzalne
Ocena Game Exe 8  
Ocena użytkowników 7,43 Średnia z 90 ocen
Twoja ocena

Komentarze

Daimonion · piątek, 20 marca 2015, 07:45
0
Gra wzbudza bardzo mieszane uczucia - jedni się zachwycają, inni (np. ja) wkurzają. Wolvertino bardzo ostrożnie podszedł do sprawy i za to mu chwała. Jednak ocena 8/10 to zdecydowanie za wiele. Koniecznie trzeba podkreślić, że Inkwizycja poza otwartym światem niewiele oferuje - przeciwnicy tej produkcji często porównują ją do MMO i ja się z tym zgadzam. Jeśli ktoś szuka ciekawej historii, skomplikowanych postaci, niejednoznacznych wyborów - ten się rozczaruje i wynudzi. Jeśli ktoś lubi szwendać się po otwartym świecie w poszukiwaniu znajdziek i nie przeszkadzają mu setki zadań typu: przynieś x przedmiotów, oznacz x miejsc - ten będzie się bawił dobrze.
PS - do minusów trzeba też koniecznie dodać koszmarne sterowanie na PC - choć coś mieli poprawiać w łatkach, więc nie wiem, jak to wygląda teraz. Mnie trafiał szlag, kiedy łotrzyk machał sztyletami w powietrzu, a wróg stał metr obok.
dunio1 · piątek, 20 marca 2015, 08:44
0
Na wadę można też dodać niestety skrócenie i ograniczenie dialogów postaci, mimo że i tak jest trochę lepiej niż w DA2, wciąż dialogi postaci ograniczają się do jednego, krótkiego zdania, czasem trochę dłuższego.
Daimonion · piątek, 20 marca 2015, 09:46
0
Dunio, spróbuj teraz, na świeżo po Inkwizycji, zagrać w DA2. Zdziwisz się Hawke przynajmniej wybiera sobie ton odpowiedzi, Inkwizytor zawsze jest taki sam. Generalnie te dwa systemy są bardzo podobne, ale mnie akurat ten z dwójki bardziej pasuje. Bardzo żałuję, że nie dano nam możliwości zagrania np. szalonego inkwizytora, opętanego żądzą władzy i mordującego oponentów - może to kwestia wybranego głosu, ale każda wypowiedź brzmiała jak praworządny bądź neutralny dobry.
Myślę, że możemy niestety zapomnieć o długich dialogach. Pamiętam narzekania, że Szary Strażnik to niemowa. Ludzie przyzwyczaili się do dubbingu, a nagrywanie całych referatów jest ze względów budżetowych niemożliwe.
A, i jeszcze jedno - grałem krasnoludem, a w sumie to traktowali mnie jak człowieka. W porównaniu z Początkiem trochę mało smaczków, związanych z rasą/pochodzeniem. Liczyłem na spotkanie oko w oko z przyjaciółmi z Kartelu, a tu klapa.
Wolvertino · piątek, 20 marca 2015, 10:11
0
Daimonionie, masz rację - to bolączka gier od dawna, że brakuje możliwości wybrania, jacy chcemy być - zazwyczaj mamy z góry założone, że jesteśmy miłosierni i dobrzy i rzadziej, również z góry założone, że chcemy zniszczyć i opanować świat - zero wyborów. Miejmy nadzieję, że nadchodzące PoE coś w tej kwestii zmieni!

Słuszne spostrzeżenie, że nagrywanie wielkich ścian tekstu byłoby zbyt kosztowne - chociaż zapewne można by było to rozwiązać podobnie jak kiedyś, tzn. ważniejsze dialogi zdubbingować, a mniej istotne puścić jako tekst. To chyba się kiedyś sprawdzało
Ati · piątek, 20 marca 2015, 10:40
0
Panowie, przecież to EA, naprawdę spodziewaliście się solidnego produktu? Oni nawet swoich czołowych Simsów nie potrafią zrobić dobrze.

Poza tym ciężko mi się zgodzić, że o DA:I było głośno. Może nie szukałam go jakoś specjalnie i to dlatego, ale miałam wrażenie, że społeczność je po prostu olała. Nie było takiego szału, spodziewałam się, że kilka miesięcy po premierze będę się skręcać, bo wszędzie będą o nim pisać, a ja nie będę mogła zagrać. Nie. Było cicho i pusto, w dodatku chyba szybko o tym zapomniano. Więcej się teraz mówi o Cities Skyline niż o Dragon Age'u przy jego premierze
dunio1 · piątek, 20 marca 2015, 11:46
0

Przejdź do cytowanego postu Użytkownik Ati dnia piątek, 20 marca 2015, 10:40 napisał

Panowie, przecież to EA, naprawdę spodziewaliście się solidnego produktu? Oni nawet swoich czołowych Simsów nie potrafią zrobić dobrze.

W sumie racja :v
Ati · środa, 25 marca 2015, 18:29
0
Czy tylko ja mam wrażenie, że postaci w ciężkich zbrojach nie powinny poruszać się z lekkością baletnicy, jak to robią w Inkwizycji? W ogóle mocap zrobili totalnie beznadziejnie.
Gość_Tragedia* · sobota, 8 grudnia 2018, 00:02
0
Dla mnie ta gra to szczerze mówiąc w ogóle tragedia. Chyba w żadnej innej grze nie odczuwałem tak zmarnowanego potencjału jak w tej. Jest to tak bardzo widoczne i bolesne że aż przysłania mi te "plusy" wymienione przez autora. Bo ok świat jest rzeczywiście ogromny i różnorodny, tu las, tam pole bitwy, gdzie indziej pustynia czy też mokradła....ale serio????? Co z tego że świat jest ogromny jak jest po prostu cholernie nudny.....w każdej lokacji praktycznie te same misje w stylu, przynieś/znajdź/zabij, do tego większość lokacji albo w ogóle nie jest związana z fabułą albo związana tak lekko i powierzchownie że płakać się chce (przykład-Syczące Pustkowia i wątek Venatori szukających artefaktów, równie dobrze mogliby być zastąpieni przez jakichś szabrowników, złomiarzy czy królewnę śnieżkę z krasnalami, różnicy by specjalnie nie było). Co do grafiki.....niestety grałem w DA:I na Xbox 360 i okej rozumiem że gra była robiona pod konsole nowej generacji i lepsze PC, ale cholera jasna skoro zdecydowali się jednak wydać je również na starsze konsole, to mogli jednak zadbać żeby świat i postacie nie wyglądały jak namalowane pastelami przez osobę z Parkinsonem. Co do obecności znajomych z serii już też nie przesadzajmy, gdyż większość z nich jest traktowana baaaaardzo po macoszemu i gra już nawet nie drugie a trzecie skrzypce (oczywiście parę chlubnych wyjątków jest, ale niewiele). Podniebna Twierdza...kolejna zmarnowana szansa, pominę wnerwiający aspekt że twierdza przy jakoby "maksymalnym rozbudowaniu" ma dalej dziury w ścianach w kluczowych miejscach i skupię się na innych irytujących rzeczach. Mianowicie na tym iż nasze 3 jedyne decyzje co do rozbudowy twierdzy (ogród, wieża i dziedziniec) tylko w jednej opcji dają realną fizyczną zmianę (dziedziniec i opcja szpitala bądź miejsca do treningów), która zresztą również nie powala. Druga rzecz dotyczy czegoś na co myślę każdy z graczy czekał przez całą niemal grę....czyli atak na Podniebną Twierdzę i wielka bitwa w obronie Inkwizycji. Nie pamiętacie jej? Spoko, ja też nie. A wiecie czemu? Ano dlatego że jakiś/jakaś mądrala z ekipy tworzącej grę uznał że taką epicką akcję lepiej wrzucić....do zapyziałego klasztoru w górach -_-. Jednym z nielicznych naprawdę fajnych smaczków jest rzeczywiście stół narad i podejmowane przy nim działania, to jest naprawdę spoko zrobione i ciężko się o coś przyczepić. Co do drużyny to na pewno nie powiem że są to towarzysze z krwi i kości bo jak na tak cholernie długą grę to rozmów z nimi (o akcjach i misjach nie mówiąc) jest jak na lekarstwo. A sam wątek główny? JEDNA WIELKA ŻENADA!!! Krótki jak jprd, wciągający jak łowienie ryb w bezrybnym stawie. Główny antagonista jest tak przekonująco zły jak Arctos z Tabalugi, nie budzi żadnej żądzy powstrzymania go i pokonania, jeśli budzi jakiekolwiek emocje to raczej irytację z faktu że w ogóle jest. Na koniec chciałbym ogólnie zauważyć że twórcy serii Dragon Age poszli w złym kierunku, robiąc każdą część de facto o czymś innym, jedynie luźno je splatając. Pierwsza część zyskała chyba największą popularność (w pełni zasłużenie) i dlaczego nikt tego nie ciągnął? Nie lepiej było zrobić trylogię w której gramy JEDNĄ!!! wykreowaną przez nas postacią z pierwszej części? Skupić się stricte na wątku mrocznych pomiotów, budowie nie Inkwizycji a Szarej Straży w Fereldenie i wzmacnianiu naszej w niej pozycji. Tak naprawdę to Przebudzenie powinno być drugą częścią a Dragon Age 2 formą dodatku w którym nasz bohater/bohaterka zajął by się regulowaniem spraw magów i templariuszy czy coś w tym stylu. Trzecią część wtedy można by przedstawić jako ostateczny konflikt z mrocznym pomiotem, walkę z Architektem, przebudzonymi dwoma ostatnimi Arcydemonami i podrasowanym Koryfeuszem o losy świata. Przy okazji ratowania świata, główny bohater mógłby zajmować się bardziej "przyziemnymi" sprawami, takimi jak: qunari, los elfów, ewentualne konflikty międzynarodowe itd. Można by wtedy jakoś racjonalnie i przyzwoicie przedstawić wątek dziecka Morrigan (które w takiej koncepcji musiałoby się pojawić) a nie zrobić takie gówno jak DA:I. Tutaj kłania się fabuła trylogii Mass Effect, gdzie koncepcja jednego bohatera i jednego głównego konfliktu sprawdziła się wyśmienicie. Na koniec jeszcze raz podkreślę że chyba żadną grą RPG w historii nie rozczarowałem się tak bardzo jak Dragon Age: Inkwizycją, ale cóż twórcy bardzo się spieszyli żeby grę wydać przed świętami....no i wyszła trylogia, "nowa trylogia" Sienkiewicza ch*j, dupa i kamieni kupa.

Dodaj komentarz

 
 
Wczytywanie...