Plunderer

Nie sposób recenzować tę mangę tom za tomem. Fabuła przywodzi bowiem na myśl raczej szalony strumień rozgorączkowanej świadomości, a nieodmienna pozostaje tylko kreska na nad wyraz wysokim poziomie artystycznym.

Pierwsze tomy zostawiały mnie ze znakiem zapytania: czy jest coś, co przegapiłem bądź mnie ominęło? Jakiś tom typu część druga części pierwszej, nieoznaczony na okładce, nigdy nie wydany? Inna seria? Niejasności bowiem mnogo, a wszystko idzie prędko. Tonacje tymczasem skaczą, że nie wiesz, czy rozgrywa się dramat i poszukiwania, czy komedia. Etap kompletowania drużyny i zawiązywania podstawowych wątków jest, prawdę mówiąc, momentami trudny.

Potem, kiedy zaczyna się właściwy tor akcji, jest już nawet więcej niż dobrze. Ma się poczucie, że zanosi się na coś naprawdę ambitniejszego i mrocznego. Niestety, ten ping-pong tonu utworu skręca ostatecznie w sposób nieznośny ku byciu ultra-shounenem, shounenem o sile przyjaźni, wyprostowywaniu wszystkiego i efektownym naparzaniu się.

Ostatecznie "Plunderera" dokańcza się już tylko dla zasady. Bez przyjemności oraz z lekkim rozczarowaniem. Cały ostatni tom był koniecznością porozwiązywania wątków rozbudowanej w gruncie rzeczy intrygi w całkiem dużym świecie przedstawionym. Rozstrzygnięcie to jednak było jakby z musu.

Fabularnie muszę stwierdzić, że jest to uniwersum zaprzepaszczone: opowieść mająca olbrzymi potencjał jako mieszanina fantastyki z postapo, a z nieznanych przyczyn w końcu tak bardzo zinfantylizowana. Zaczynamy ze światem z ludźmi, których wartość oznaczają numery, określające coś w rodzaju ich przydatności. Utrata punktów równa się zesłaniu do otchłani. W ten sposób główna bohaterka traci matkę i udaje się na wędrówkę, by zgodnie z jej wolą odnaleźć Legendarnego Czerwonego Barona. Nieźle? Oczywiście! A potem... Nawet jeśli autor próbował stworzyć historię silącą się na jakiś prościutki przekaz, to wyszło to po prostu słabo – po prawdzie, stworzenie dobrej prostej opowieści jest właśnie trudne (i tu się nie udało), ale to już temat osobny. Rozwiązania w finale osiągają pomysł aż nazbyt bajkowo-naiwny, a do tego nieprzekonujący.

Niewątpliwą zaletą utworu pozostaje kreska. Postacie mają unikalny wygląd oraz styl, świetnie prezentując się nie tylko w ujęciach statycznych, lecz również dynamicznych. Mimika twarzy jest żywa i ekspresywna. Pojawiają się różne style ukazania bohaterów wyrażające określony stan, bądź kontekst prezentacji (np. wersja chibi). Świat narysowany został po prostu w porządku, jeśli brać pod uwagę całokształt, aczkolwiek są momenty mające szczególny walor. A skoro już jesteśmy przy walorach, to skręćmy w inne znaczenia tego terminu: walory bohaterek. Heroiny są z samej kreacji fanserwisowe, choć stopień wykorzystania tego faktu jest stosunkowo ograniczony. Znakomicie zatem w tym zakresie przykują wzrok z okładki i przyciągną go ponownie podczas swoich występów w fabule, niemniej jeśli chodzi o ecchi, to "Plunderer" mieści się w nim, choć w najłagodniejszej formie.

Bitewniak jest w utworze obszerny, wielokrotnie więc zobaczymy fiu, wziu i potężne ataki, choć nie ukrywam, lubię shouneny i nie jestem fanem tego akurat aspektu o ile nie ma on dobrej podbudowy fabularnej. Tak, zwłaszcza, że późniejsza podbudowa fabularna zupełnie się sypie, to ten aspekt jest o tyleż widowiskowy – ta kreska jest naprawdę solidna! – co ociera się o spulchniacz. Szczególnie, że jak gdyby wewnątrz utworu stawka konfrontacji rośnie, lecz zarazem potencjalne zainteresowanie czytelnika sensem walki opada.

Wreszcie pojawia się problem nadmiaru shounenowej logiki w shounenie. O ile wewnątrz utworu stawka bitwy rośnie, to w oczach widza... opada. Dlaczego? Dużo punktów i duże walnięcie, nawet mające jakieś osadzenie w ramach jakichś reguł świata, lecz zawsze idące ostatecznie na korzyść bohaterów w sposób nawet groteskowy. Raz po raz cudowne ocalenia przeczące logice. Śmiertelność postaci można w pewnym etapie przyjąć jako mocno wątpliwą, wysnuwając przypuszczenie iż o ile ktoś może zginie dla dramaturgii, to generalnie nie musimy się zanadto o całą tę bandę szczególnie martwić w ich przygodach.

Konkludując wywód, doświadczyłem rozczarowania po nadziejach i do czasu nawet umiarkowanej zabawy płynącej z fabuły, zaś do samego końca pasma nawet miłych dla oka obrazów. "Plunderera" nie mogę polecić, po prostu nie mogę stwierdzić "a teraz lećcie go zamawiać". Ujmę to tak: co sobie z przeszłości, tuż przed zakupem, przekazałbym o tej decyzji, to nie wiem. Z drugiej strony, komplet zostaje i nie jest na sprzedaż – o, lepiej swojego nastawienia bym chyba nie ujął. Czy wrócę by dać szansę i może kiedyś, w innym miejscu życia oraz z innym nastawieniem dostrzec coś innego, tego nie wiem.